Ο οινοτουρισμός θα μπορούσε να αποτελέσει μία από τις πιο δυναμικές, ειδικές μορφές τουρισμού, συνδέοντας τον πρωτογενή τομέα, ενισχύοντας τη θέση του ελληνικού κρασιού στη διεθνή αγορά και εμπλουτίζοντας το brand της χώρας στο εξωτερικό.
«Αλίμονο όμως αν περιορίσουμε τον οινοτουρισμό στις γευσιγνωσίες και στα καταλύματα εντός των αμπελώνων», καθώς η δραστηριότητα αυτή «περνά από την ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος και της ιστορίας ενός τόπου» σημειώνει ο αναπληρωτής καθηγητής Αμπελοοινικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Reims στη Γαλλία, διευθυντής του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου και από το Φεβρουάριο πρόεδρος του Ινστιτούτου Αμπέλου και Οίνου Καμπανίας (Institut Georges Chappaz) Θεόδωρος Γεωργόπουλος, παίρνοντας το παράδειγμα της Καμπανίας, όπου ζει τα τελευταία έντεκα χρόνια.
«Το ελληνικό κρασί εκπροσωπεί ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ, είναι ωστόσο από τους πλέον εξωστρεφείς κλάδους, ακόμη και σε περίοδο παρατεταμένης κρίσης», αναφέρει. Και τονίζει ότι για την ανάπτυξή του στο εξωτερικό απαιτείται «χρόνος, έμφαση στις γηγενείς ποικιλίες, διασύνδεση με τον τουρισμό και καλή οργάνωση ως προς τις δράσεις προβολής και προώθησης».
Στη διάδοσή του ο τουρισμός είναι βασικός καταλύτης, όπως και οι συνέργειες με τα ξενοδοχεία. Αυτές «πρέπει να βασιστούν στην πεποίθηση ότι η ανάδειξη του ελληνικού κρασιού, όπως και της ελληνικής γαστρονομίας, είναι αμοιβαία επωφελής» υπογραμμίζει.
Όμως «αν αποκλειστική επιδίωξη του ξενοδοχείου είναι η συμπίεση του κόστους, μοιραία θα επιλέξει ανώνυμο, φθηνό και σε πολλές περιπτώσεις κακής ποιότητας κρασί». Αντίθετα, αν το ξενοδοχείο «έχει τη φιλοδοξία να προσφέρει ποιοτικές υπηρεσίες μέσω της ανάδειξης του οινικού και γαστρονομικού πλούτου της Ελλάδας, ως στοιχείο του πολιτισμού της, τότε οι δυνατότητες είναι πολλές».
«Σημαντική οινοτουριστική προοπτική για τη χώρα» ανοίγει το νομικό καθεστώς του επισκέψιμου οινοποιείου που πρόσφατα θεσμοθέτησε η πολιτεία. «Όμως ο οινοτουρισμός είναι ευρύτερη έννοια και ανάλογες πρέπει να είναι οι παρεμβάσεις της πολιτείας. Για παράδειγμα, θα πρέπει κάποτε η ελληνική πολιτεία να ρυθμίσει τις χρήσεις γης εντός των ζωνών παραγωγής οίνων με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης, προκειμένου να προστατεύσει την αισθητική του τοπίου και την ποιότητα του περιβάλλοντος, τα οποία είναι εγγενή στοιχεία του ποιοτικού οινοτουρισμού. Η ευθύνη και της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι προκειμένω μεγάλη».
Ως αγορά – στόχος «σταθερή προτεραιότητα ήταν και παραμένουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και η Γερμανία», ενώ άλλες χώρες, όπως η Ρωσία και η Πολωνία, «μπορούν να αποδειχθούν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες» λόγω και της αθρόας προσέλευσης τουριστών, αλλά και της γεωγραφικής εγγύτητας. Στις δράσεις που απαιτούνται, πέρα από την ανάδειξη μέσω του τουρισμού, τη συμμετοχή σε διεθνείς εκθέσεις, τις συνέργειες με τις κατά τόπους ελληνικές πρεσβείες κ.τ.λ.
Πηγή: www.tovima.gr
Δείτε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο της Χριστίνας Πουτέτση στο tovima.gr
